De 21ste eeuw is digitaal. De Vlaamse kunsten- en cultureel erfgoedsector beseft dat en wil mee op de digitale trein. Maar digitaliseren en archiveren we wel duurzaam en voor een lange termijn? Zijn onze organisaties klaar voor deze omwenteling? Waar moeten we rekening mee houden bij de ontwikkeling van een digitale strategie? Hoe zit het met de juridische struikelblokken? En essentieel: kunnen we een genetwerkte digitale archiefinfrastructuur ontwerpen die langetermijnarchivering in de praktijk mogelijk maakt, maar die er eveneens voor zorgt dat de gearchiveerde stukken ook weer makkelijk uit het digitale archief te halen zijn? Langetermijnbewaring is immers pas relevant wanneer we objecten uit onze gedigitaliseerde collecties snel kunnen terugvinden en hergebruiken. Bijvoorbeeld in het klaslokaal, voor een wetenschappelijke studie of wanneer we een online tentoonstelling willen opzetten. Meerwaarde ontstaat ook wanneer we onze digitale collecties koppelen aan andere collecties zodat ze rijker worden, maar hoe doen we dit?
